Αρχική arrow Λήμνος arrow Σύντομα Ιστορικά
 
Αρχική
Νέα και Ανακοινώσεις
Ημερολόγιο
Λήμνος
Εκπαιδευτικά Θέματα
Εκπαιδευτικοί
Πινακοθήκη
Χάρτης σχολείων
Χρήσιμοι Σύνδεσμοι
Επικοινωνία
Αναζήτηση
Χάρτης τοποθεσίας


Σύντομα ιστορικά PDF Εκτύπωση E-mail

513/511 π.Χ.: Κατάληψη της Λήμνου από τον Πέρση στρατηγό Οτάνη.

510/509:
Ανακατάληψή της από τον Αθηναίο στρατηγό Μιλτιάδη – περνά στην αθηναϊκή κυριαρχία.

493 - 479:
Κατά τη διάρκεια των περσικών πολέμων, δεύτερη περσική κατοχή

479 – 405:
Ανακατάληψη από τους Αθηναίους. Μέλος της Α΄ Αθηναϊκής  Συμμαχίας. Εγκαθίστανται Αθηναίοι κληρούχοι.

405 – 346:
Κατά τη διάρκεια του ανταγωνισμού των δύο δυνάμεων, της Αθήνας και της Σπάρτης, περνά από τη Σπάρτη στην Αθήνα. Το 346 ο Φίλιππος Β΄, βασιλιάς της Μακεδονίας συνάπτει συνθήκη ειρήνης με τους Αθηναίους, βάσει της οποίας το νησί παραμένει στην κυριαρχία των Αθηναίων.

321 – 146:
Κατά τη διάρκεια των ελληνιστικών χρόνων, οι διάδοχοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου τη διεκδικούν επανειλημμένα από τους Αθηναίους. Παρεμβαίνουν οι Ρωμαίοι, το 166 π.Χ., μέχρι που η Λήμνος υποτάσσεται οριστικά σ’ αυτούς το 146.

3ος αιώνας μ.Χ. – 1207: Η Λήμνος ανήκει στο βυζαντινό κράτος. Χρησιμοποιείται, κυρίως, ως ναυτική βάση και ανήκει στο Θέμα του Αιγαίου Πελάγους. Δέχεται επιδρομές Γότθων τον 3ο αι. και Σαρακηνών από την Κρήτη τον 9ο. Κατασκευάζονται οχυρωματικά έργα στη Μύρινα, τον Κότσινα, κ.α.

1207 – 1279:
Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους, παραχωρείται στους Ενετούς, στην οικογένεια του Filocalo Navigajoso. Kατασκευάζονται μια σειρά από οχυρωματικά έργα, με σκοπό και την αντιμετώπιση της πειρατείας. Με εντολή του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου, το 1279 ο Micer Licario πολιορκεί και καταλαμβάνει τη Μύρινα.

1279 – 1453:
Η Λήμνος υπάγεται στο βυζαντινό κράτος και πάλι. Εμπλέκεται στις έριδες Παλαιολόγων και Κατακουζηνών. Αρκετές μονές του Αγίου Όρους, όπως και η Μονή του Αγίου Ιωάννη στην Πάτμο αποκτούν μετόχια χιλιάδων στρεμμάτων στο νησί. Παραχωρείται στο Γενοβέζο Francisco Cattiluzo.

1453 – 1464: Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους, οι Λήμνιοι αποφασίζουν να διώξουν τον ηγεμόνα των Cattilouzi χρησιμοποιώντας την οθωμανική δύναμη, κι έτσι από το 1459 ως το 1464 η Λήμνος δέχεται την τουρκική κατοχή.

1464 – 1478:
Στη διάρκεια των συγκρούσεων Τούρκων και Ενετών για την κυριαρχία στο Αιγαίο, η Λήμνος ανήκει στους Ενετούς αλλά δέχεται συνεχείς επιδρομές τούρκων πειρατών. Τα κέρδη από το εμπόριο της λημνίας γης συνιστούν επιπλέον αιτία των επίμονων διεκδικήσεων από τις δύο πλευρές. Το 1478 ο Σουλεϊμάν πασάς πολιορκεί το κάστρο του Κότσινα, που το υπερασπίζονται ο Αntonio Leonardo και ο Ισίδωρος Κομνηνός Ηρωική αντίσταση της κόρης του τελευταίου, Μαρούλας.

1478 – 1912: Περίοδος τουρκοκρατίας. Διαταράσσεται από δύο σοβαρές πολιορκίες: της Μύρινας από τον Ενετό Α. Borri το 1656 και, κατά τη διάρκεια των ρωσοτουρκικών πολέμων, από το Ρώσο ναύαρχο Αλέξανδρο Ορλώφ, το 1770. Η εκμετάλλευση της λημνίας γης  εντατικοποιείται.
Ελληνική Επανάσταση 1821-1827: Λόγω της απομακρυσμένης θέσης και του κλίματος τρομοκρατίας που φρόντισαν να εγκαταστήσουν έγκαιρα οι τούρκοι διοικητές στο νησί, η Λήμνος απουσιάζει από τον επίσημο κατάλογο των νησιών της Αρμοστείας του Αιγαίου στα πρώτα επαναστατικά πολιτικά κείμενα. Οι κάτοικοι συμμετείχαν στην Επανάσταση εκτελώντας μεταφορές πολεμοφοδίων και προσφύγων προς και από τη Μακεδονία, την Εύβοια και άλλα νησιά και συνεργαζόμενοι με τους  Ψαριανούς αγωνιστές. Για παράδειγμα, ο μπουρλότο «Άγιος Παντελεήμων», με το οποίο ανατίναξε ο Παπανικολής στην Ερεσσό μεγάλο τουρκικό πλοίο (Μάιος 1821), ήταν λημνιακό. Στο τέλος του 19ου αι., η Λήμνος διαθέτει τουλάχιστο 300 ιστιοφόρα, ενώ αρκετοί κάτοικοι αρχίζουν να μεταναστεύουν στην Αίγυπτο και αλλού.

8 Οκτωβρίου 1912 -  Α΄ Παγκόσμιος πόλεμος (1914 – 1919): Το πρώτο νησί που ελευθερώνεται στρατιωτικά από την τουρκική κατοχή, με ναύαρχο του ελληνικού στόλου και αρχηγό των επιχειρήσεων τον Π. Κουντουριώτη, είναι η Λήμνος. Λόγω της θέση της, θεωρείται σημαντικότατη ναυτική βάση για τον αποκλεισμό των Δαρδανελλίων. Τον αποκλεισμό θέλησαν να σπάσουν οι Τούρκοι με δυο αποτυχημένες ναυμαχίες: της Έλλης (2 Δεκεμβρίου 1912) και της Λήμνου (5 Ιανουαρίου 1913). Το Δεκέμβριο του 1914 η Λήμνος παραχωρείται στο Ελληνικό κράτος. Χρησιμοποιήθηκε ως ναυτική βάση και τόπος ανεφοδιασμού από τους Συμμάχους της Αντάντ το 1915, κατά την εκστρατεία της Καλλίπολης. Εκατοντάδες νεκροί των συμμάχων (Άγγλοι, Γάλλοι, Αυστραλοί, Νεοζηλανδοί, κ,ά.) έχουν θαφτεί στα συμμαχικά νεκροταφεία του Μούδρου και του Πορτιανού. Επίσης, το 1920, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου Μπολσεβίκων και υπερασπιστών του Τσάρου, Κοζάκοι από συντάγματα του Λευκού στρατού, κατέφυγαν στο νησί.

1919 - 1970: Κατά τη μικρασιατική εκστρατεία (1919-1922), αρκετοί Λημνιοί υπηρέτησαν στη Μεραρχία Αρχιπελάγους και πολέμησαν στις μάχες: Περγάμου, Εσκί Σεχίρ, Προύσσας και Μπουλούκισερ. Το νησί δέχτηκε, μετά τη μικρασιατική καταστροφή μεγάλο κύμα προσφύγων. Όσοι έμειναν, κατοίκησαν τα χωριά Νέα Κούταλη και Άγιο Δημήτριο και τους διανεμήθηκαν κλήροι γης. Στο πόλεμο του 1940, οι Λημνιοί σύστησαν το Ανεξάρτητο Τάγμα Λήμνου και πολέμησαν στο αλβανικό μέτωπο (αναφέρονται στις μάχες Κορυτσάς και Πόγραδετς). Στις 25 Απριλίου 1941 ξεκινά η γερμανική κατοχή στη Λήμνο, αλλά νωρίς οργανώθηκαν πυρήνες αντίστασης. Πιο γνωστή είναι η ομάδα του λιμενάρχη Μούδρου Ι. Αρβανιτάκη, ο οποίος και εκτελέστηκε στις φυλακές του Μούδρου. Κατά τον εμφύλιο πόλεμο (1946- 1949) η Λήμνος γίνεται περιστασιακά –όχι με τη σταθερότητα του Αγίου Ευστρατίου- τόπος εξορίας. Ο ποιητής Γ. Ρίτσος είναι απ’ εκείνους που έζησαν για λίγο ως εξόριστοι εδώ (στο Κοντοπούλι). Μετά τον πόλεμο, η οικονομία του νησιού αναπτύσσεται αρκετά, στηριζόμενη στις καλλιέργειες σιτηρών και βαμβακιού, στην παραγωγή μεταξοσκώληκα και στη σπογγαλιεία. Μετά τη δεκαετία του 1950 αρχίζει μεγάλο κύμα μετανάστευσης στο εξωτερικό (Αυστραλία, Αμερική, Γερμανία, χώρες Κεντρικής κα Νότιας Αφρικής). Ο καταστροφικός σεισμός του 1968 ενισχύει την τάση φυγής.

Τελευταία ανανέωση ( Τετάρτη, 21 Ιούν 2006 )
< Προηγ.   Επόμ. >
Copyright 2006 ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΛΗΜΝΟΥ
Ανάπτυξη & Συντήρηση Γεωργόπουλος Νίκος ΠΕ19